ولی آن سوتر از آن آن سفیدی کاغذ پیش رویم است،

و کسی مثل تو از جنس سراب،

باز ماه با ابر در کشمکش است،

مثل درگیری چشمم با خواب،

نجوای سکوت،و من امّا بی جواب...

التماسش دیواری ست، منعم می کند از فکر تو،

مثل آب، می شوید اشک از چشمم خواب،

دل من باز پس می زند این گناه را،

خواب بی رویای تو هست محال،

برد با کیست؟ اینست سوال...

دست های سکوت جز خواب راهی نشان نمی دهد،

خستگی چشم های خیسم را امان نمی دهد،

می کشد پرده ای بی نور روی چشم های خالی از تصویرم،

می داند که بی خیال تو می میرم...

اینبار بین خوابم و مرگ یک قدم فاصله است،

ولی آن سوتر از آن بین من و تو فاصله هاست،

شبهای دگر چشم من از خواب رهاست،

برای آخرین بار می چشم تلخی این شکست را،

پر می کنم از ترانه هر چه هست را...