تبليغاتX
تکه صدا

تکه صدا

...درد دل هایی که کاغذ گوش داد

تکیه داده ام

            به باد

با عصای استوایی ام

روی ریسمان آسمان

                         ایستاده ام

بر لب دو پرتگاه ناگهان

                       ناگهانی از صدا

                      ناگهانی از سکوت

زیر پای من

              دهان دره ی سقوط

                                      باز مانده است

 

ناگزیر

با صدایی از سکوت

تا همیشه

روی برزخ دو پرتگاه

                        راه می روم

سرنوشت من نوشتن است!

+نوشته شده در جمعه پانزدهم شهریور 1387ساعت14:33توسط به آفرید | |