ابر برای گریه اش بی صبر بود،

آن شب که تو رفتی آسمان غمگین بود،

 گویی که فردا امتحان جبر بود!

وقتی که تو رفتی آسمان نبارید امّا بغض من شکست،

دست من راه بر نگاه من دوباره بست، غم دوباره در دلم نشست،

تو ندانستی امّا نگاهت به من گفت:

ناامید شب باش، صبح که هست،

من می روم امّا عشق که هست، نور که هست...

در دلم گفتم:

عشق و نور من تویی، چشم های من تویی،

شاید تو که رفتی نور باشد، عشق باشد،

امّا من بی تو نخواهم دید آن ها را،

 نخواهم دید این دنیای زیبا را، نه فردا را...

ولی قلب تو نشنید،

تو که رفتی امّا، ماه پشت ابر ماند،

و قناری ام نخواند،

ودیگر زیر باران نرفتم، به دنبال خاطراتت نگشتم،

دیگر در خواب هایم صدایت نکردم، شعرهایم را فدایت نکردم...

فقط امروز یادم افتاد،

شب رفتن تو تاریکی بد سرشت بود،

شب رفتن تو همه چیز چه زشت بود!...

 (شاید بهترین شعریه که تا به حال گفتم...)